Narwal Feiten & Werkbladen

Ook wel de 'eenhoorns van de zee' genoemd, narwallen zijn vreemde en mooie wezens met een lange slagtand die uit hun hoofd steekt. Ze veranderen van kleur naarmate ze ouder worden. Pasgeborenen zijn blauwgrijs gekleurd, juvenielen zijn blauwzwart en volwassenen zijn grijs gevlekt. Oude narwallen zijn bijna helemaal wit. Ze brengen hun hele leven door in de ijskoude Arctische wateren van Canada, Groenland, Noorwegen en Rusland.

Zie het feitenbestand hieronder voor meer informatie over de narwal of u kunt ons 27 pagina's tellende narwal-werkbladpakket downloaden om in de klas of thuis te gebruiken.

Belangrijkste feiten en informatie

Etymologie, anatomie en habitat

• Algemene naam: Narwal
• Wetenschappelijke naam: Monodon monoceros
• Type: Zoogdieren
• Dieet: Carnivoren
• Grootte: 13 tot 20 voet
• Gewicht: tot 1,5 ton
• Staat van instandhouding: Bijna bedreigd
• De narwal (Monodon monoceros), of narwal, is afgeleid van het Griekse woord voor 'eentand' of 'eenhoorn'. Het is een middelgrote getande walvis die een grote 'slagtand' heeft van een uitstekende hoektand.
• De slagtand wordt het meest aangetroffen op mannelijke narwallen. Het is eigenlijk een vergrote tand met sensorisch vermogen, met tot 10 miljoen zenuwuiteinden erin.
• Sommige narwallen hebben twee slagtanden, terwijl andere er geen hebben. De spiraalvormige slagtand steekt uit het hoofd en kan tot 10 voet lang worden.
• De narwal is het nauwst verwant aan de beluga-walvis.
• Mannetjes kunnen tot 6,2 meter groot worden – de gemiddelde grootte is 4,7 meter – en ongeveer 1600 kg wegen.
• Vrouwtjes zijn kleiner in vergelijking met mannelijke narwallen, met een gemiddelde grootte van 4 meter en een maximale grootte van 5,1 meter en wegen ongeveer 900 kg.
• Een pasgeboren kalf is ongeveer 1,6 meter lang en weegt ongeveer 80 kilogram.
• Een narwal heeft een dikke laag vet, of blubber, van ongeveer 10 cm dik, die een derde van het gewicht van het dier uitmaakt en als isolatie fungeert in de koude Arctische wateren.
• Narwallen hebben een gevlekte zwart-witte, grijze of bruinachtige rug, maar de rest van het lichaam is voornamelijk wit.
• Pasgeboren narwalkalveren zijn bleekgrijs tot lichtbruin en ontwikkelen de volwassen donkerdere kleur rond de leeftijd van vier jaar. Naarmate deze narwallen ouder worden, zullen ze geleidelijk weer bleek worden.
• De kleur van de narwal geeft onderzoekers een idee over hoe oud een persoon is. Sommigen kunnen tot 100 jaar oud worden, maar de meesten worden 60 jaar.
• Hun meest opvallende kenmerk is ongetwijfeld hun slagtand. Deze lange, spiraalvormige bovenste hoektand is een van de twee tanden die narwallen hebben die uit de bovenkaak van het dier groeien en tot 3 meter kunnen meten en 10 kg wegen.
• De functie van de slagtand blijft een mysterie, maar er zijn verschillende hypothesen voorgesteld. Veel experts zijn van mening dat het een secundair seksueel karakter is, vergelijkbaar met hertengewei. De lengte van de slagtand kan dus een indicatie zijn van sociale rang door dominante hiërarchieën en helpen bij de concurrentie om toegang tot vrouwen.
• De slagtand groeit gedurende de hele levensduur van een mannetje, maar vertraagt ​​met de leeftijd.
• Habitatvereisten van narwallen zijn weinig bekend. Het feit dat ze het hele jaar door in de Arctische wateren blijven, die het grootste deel van het jaar bedekt zijn met zee-ijs, maakt de studie van het leefgebied van de narwal enigszins moeilijk.
• Narwallen brengen de winters over het algemeen door - van november tot april - in zeer diepe, met ijs bedekte wateren waar opwellende stromingen extra voedingsstoffen naar het ecosysteem brengen. Daar brengen ze een groot deel van hun tijd door in diepe duiken op zoek naar voedsel.
• In juli en augustus verspreiden narwallen zich over een uitgestrekt gebied verder naar het noorden, in de Canadese Hoge Arctische archipel. Deze narwallen groeperen zich in kustgebieden, in baaien, eilandpassages en fjorden met toegang tot diep open water.

Gedragskenmerken en staat van instandhouding

• Tijdens hun migratie kunnen honderden, zelfs duizenden individuen worden gezien die samen reizen, maar verder hebben narwallen de neiging om in kleinere groepen - of sociale eenheden - van ongeveer drie tot acht individuen te blijven als ze eenmaal in hun zomer- of overwinteringsgebieden zijn.
• Deze groepen bestaan ​​vaak uit personen van hetzelfde geslacht en personen van vergelijkbare leeftijd, evenals groepen van gemengd geslacht.
• Hoewel narwallen tussen adempauzes een kilometer of langer kunnen reizen, hebben ze scheuren in het ijs nodig om toegang te krijgen tot lucht.
• Narwallen zijn volledig uitgerust om lange periodes zonder zuurstof in een hogedrukomgeving aan te kunnen. Het is bekend dat ze tot 1500 meter diep duiken, met duiken die 25 tot 30 minuten duren.
• Het bloed en de spieren van narwallen kunnen meer zuurstof bevatten dan de meeste zoogdieren, zelfs veel andere walvissen, en ze vertrouwen op hun grote aantal bloedvaten tussen hun hart en longen.
• Tussen de duiken door brengen narwallen stilletjes lange tijd aan de oppervlakte door - een gedrag dat 'loggen' wordt genoemd - terwijl ze zwaar ademen om hun zuurstof te herstellen ter voorbereiding op de volgende duik.
• Omdat er in de diepten onder het ijs maar heel weinig licht schijnt, gebruiken narwallen geluid om hun omgeving te onderzoeken. Dit proces wordt echolocatie genoemd en wordt ook 's nachts door vleermuizen gebruikt.
• De walvissen krijgen informatie over hun omgeving door klikken en kloppende geluiden uit te zenden die weerkaatsen op objecten in het water. De meloen, een vette bult op hun voorhoofd, wordt gebruikt om deze geluiden te focussen en te versterken. De echo's worden opgevangen door hun holle onderkaak en doorgegeven aan hun oren. Hun hersenen analyseren deze signalen vervolgens om een ​​idee te krijgen van wat er om hen heen is en wat de afstand is. Dit proces werkt als een sonar.
• Narwallen zijn kuddedieren, ze leven in groepen en communiceren met elkaar door middel van fluitjes, piepende scharnierachtige geluiden en vele andere geluiden, die ze produceren door de luchtpassages in de buurt van hun blaasgaten te controleren.
• Bij het socialiseren is aangetoond dat mannen een grotere 'vocabulaire' of een groter scala aan geluiden gebruiken dan vrouwen.
• Recente gegevens schatten de Baffin Bay-populatie tussen 60.000 en 80.000 individuen, terwijl de Hudson-populatie uit ongeveer 5.000 dieren bestaat. Het aantal individuen in de Oost-Groenlandse bevolking is ongeveer 10.000. Deze cijfers tonen aan dat de narwal niet zeldzaam is en ook geen risico loopt, in tegenstelling tot wat algemeen wordt gedacht. Toch zijn er potentiële bedreigingen voor deze zeer gespecialiseerde soort.
• Alleen Inuit mogen op narwal jagen om in hun levensonderhoud te voorzien, en dat doen ze binnen een quotum of maximaal aantal vangsten. Inuit-jagers hebben een exportvergunning nodig om slagtanden internationaal te verkopen.
• De narwal wordt bejaagd vanwege zijn vitamine C-rijke huid voor een maaltijd genaamd 'maqtaq' in Inuktitut, maar ook vanwege zijn slagtand. De slagtanden van narwal zijn waardevolle voorwerpen op de nationale en internationale markten.
• Groenland heeft in 2006 een verbod ingesteld op alle export van narwalproducten, maar vóór dit verbod waren de enige slagtanden die in de Europese Unie konden worden gekocht, verzameld door middel van jacht op de Groenlandse Inuit. In Canada worden elk jaar naar schatting 400 tot 600 narwallen bejaagd en er zijn meer studies nodig om te weten of dit jachtniveau duurzaam is.
• Verontreinigingen in de oceaan kunnen ook een bedreiging vormen voor de soort. Zware metalen en andere verontreinigende stoffen zoals pesticiden hebben de neiging zich op te hopen in de blubber en lever van de narwallen. Dit kan gezondheidsproblemen veroorzaken voor de narwal en zelfs voor mensen die het consumeren.
• Klimaatverandering en de impact ervan op zee-ijs en waterstromingen kunnen schadelijk zijn voor de narwal vanwege de nauwe associatie van de walvis met ijs. Zowel de verdwijning als de toename van ijs zou een impact kunnen hebben op de soort.
• Het is belangrijk om de beste informatie over de narwal te hebben. Hoe meer we weten, hoe efficiënter onze inspanningen zullen zijn voor het behoud van de 'eenhoorn van de zee'.

Narwal-werkbladen

Dit is een fantastische bundel die alles bevat wat je moet weten over Narwal op 27 diepgaande pagina's. Dit zijn kant-en-klare Narwal-werkbladen die perfect zijn om studenten te leren over de zogenaamde 'eenhoorns van de zee', narwallen, vreemde en mooie wezens met een lange slagtand die uit hun hoofd steekt. Ze veranderen van kleur naarmate ze ouder worden. Pasgeborenen zijn blauwgrijs gekleurd, juvenielen zijn blauwzwart en volwassenen zijn grijs gevlekt. Oude narwallen zijn bijna helemaal wit. Ze brengen hun hele leven door in de ijskoude Arctische wateren van Canada, Groenland, Noorwegen en Rusland.

nummer 125

Volledige lijst met meegeleverde werkbladen

• Narwal Feiten
• Infokaarten
• Eenhoorn van de zee
• Word Connect
• Woordzoeker
• Pagina met narwalfeiten
• Feit of bluf
• Wereld van narwallen
• Alles over narwallen
• Slagtand versus kleine kop
• Walvisvangst

Link/citeer deze pagina

Als u naar een van de inhoud op deze pagina op uw eigen website verwijst, gebruik dan de onderstaande code om deze pagina als de originele bron te vermelden.

Link verschijnt als Narwal Feiten & Werkbladen: https://kidskonnect.com - KidsKonnect, 26 juli 2018

Gebruik met elk leerplan

Deze werkbladen zijn speciaal ontworpen voor gebruik met elk internationaal curriculum. U kunt deze werkbladen ongewijzigd gebruiken of ze bewerken met Google Presentaties om ze specifieker te maken voor uw eigen vaardigheidsniveaus van leerlingen en leerplannormen.

Deel Het Met Je Vrienden:

66666 betekenis