De open brief van een Sandy Hook-leraar aan een collega-leraar in Parkland, Florida: 'Er is geen beweging voor, alleen voorwaarts'

In de nasleep van een van Amerika's ergste schietpartijen op scholen had een leraar op de middelbare school Parkland, Florida, waar 17 studenten en leraren werden vermoord, scherpe woorden voor het land. 'Ik heb vandaag het gevoel dat onze regering, ons land ons in de steek heeft gelaten, en onze kinderen in de steek heeft gelaten, en ons niet veilig heeft gehouden', lerares Melissa Falkowski van Marjory Stoneman Douglas High School vertelde CNN . Falkowski had 19 studentenlevens gered door ze in een kast te stoppen. 'We hadden niet beter voorbereid kunnen zijn op deze situatie, en dat maakt het zo frustrerend', voegde ze eraan toe.

Hoe vindt iemand - van leraren tot ouders tot burgers - een manier om ermee om te gaan en verder te gaan na zoiets als dit? Eén persoon die met de nasleep heeft moeten worstelen: Kaitlin Roig-Debellis. Op 14 december 2012 zat ze in haar eerste klas op de Sandy Hook Elementary School toen een schutter de school aanviel en 20 kinderen en zes volwassenen doodde. Net als Falkowski, hield ze haar studenten veilig door ze in de badkamer in haar klaslokaal tegen elkaar aan te sluiten, de deur te blokkeren, terwijl ze een knuffel van mama wilden of vrijgelaten werden om de slechteriken met karate te bevechten. Ze deelt hier haar zuurverdiende wijsheid.

Geachte mevrouw Falkowski,

Ik wil zeggen dat ik het begrijp. Ik denk vooral omdat vijf jaar en drie maanden geleden niemand dat tegen me zei. Ik herinner me het gewicht van de duisternis en het gevoel dat ik verdronk in onpeilbare, onredelijke wanhoop: Hoe? Waarom? De vragen bleven komen; de antwoorden helaas niet. En dus schrijf ik je in de hoop dat ik kan helpen om de kloof tussen gisteren en vandaag te overbruggen. Ook wel bekend als uw After.

Ik weet dat je gisteren naar school ging vol met mentale aantekeningen, plannen, ik weet zeker dat je je zorgen maakt: zou je het allemaal voor elkaar krijgen? Waren uw leerlingen voorbereid op de aanstaande toets? Heeft u uw worstelende leerling(en) voldoende ondersteund? Ik weet dat je niet bezorgd naar school ging, Zal ik mijn studenten in leven kunnen houden? Ik weet dat die gedachte nooit bij je opgekomen is. En toch aan het eind van je dag, en dat is precies waar je mee werd belast.

Ik herinner me dat ik die koude decembernacht thuiskwam en zo'n zwaar gevoel van verlies voelde. Het was voelbaar, het was zwaar, het was gewetenloos. En toch was het zo. Dus ik wil je een paar dingen vertellen die, alleen daar doorheen te hebben gelopen, pas na vijf jaar en drie maanden, pas na veel reflectie, en veel steun en liefde, ik nu weet:

Je bent een held. Ik weet het, het is geen woord waarmee je associeert (ik doe het nog steeds niet), maar misschien kan ik, als externe partij, je dit laten geloven. Een held is een gewoon persoon die onder opmerkelijke omstandigheden tot een goed einde komt. Dat was jij vandaag. Je bent een held - vergeet het nooit.

Gebruik je stem, deel je verhaal. Het zal iemand helpen (waarschijnlijk velen). Het zal iemand die zich in het midden van zijn eigen wanhoop bevindt, in staat stellen om, als er niets anders is, te weten dat hij niet alleen is. Je zult geen antwoorden vinden op al je waaroms: Waarom is dit gebeurd? Waarom onze school? Waarom wij? Jarenlang voelde ik me zo, maar nu realiseerde ik me dat die vragen nooit beantwoord zullen worden. Weet dat er zoveel vragen kunnen zijn. Concentreer je daarop. Vind de antwoorden daarop.

Tweelingen en Steenbok

De 'club' waar je nu lid van bent, is er een waar niemand deel van wil uitmaken en is helaas exponentieel gegroeid in de afgelopen vijf jaar.

Je bent zoveel sterker dan je je nu voelt. Het is grappig hoe onze lichamen ons door het trauma heen dragen, maar ons dan uitgeput, verdord en doodsbang achterlaten. Denk aan je kracht.

Er is geen beweging, alleen vooruit. Deze dag zal voor altijd een deel van jou zijn. Ik weet zeker dat je je daar al goed van bewust bent, dus laat niemand je het gevoel geven dat je er overheen zou moeten zijn. Je vergeet de geluiden niet van mensen die schreeuwen, smeken en al die tijd denken dat jij de volgende bent. Dat is niet iets waar je ooit zomaar overheen komt. Je komt er nooit overheen. Maar je gaat vooruit, elke dag zul je volharden. Je hebt al.

Weet dat wat je hebt doorstaan ​​- de bezienswaardigheden, geluiden, herinneringen die (steeds opnieuw) in je geest weerkaatsen - precies dat nu zijn, herinneringen. Je kunt voor jezelf de beslissing nemen dat wat je is overkomen je niet hoeft te definiëren. In plaats daarvan definieer je je leven voorwaarts.

Wat er vandaag gebeurde, in je school, je huis, waar je je tot vandaag zo veilig voelde, is gebeurd waar je nooit had gedacht dat het zou gebeuren. Ik weet dat mijn eerste gedachte in 2012 was: 'Hier gebeurt Columbine, in mijn idyllische schooltje Sandy Hook.' En het is alleen maar erger geworden; de 'club' waar je nu lid van bent, is er een waar niemand deel van wil uitmaken en is helaas exponentieel gegroeid in de afgelopen vijf jaar. Wij als getuigen van deze gruweldaden tegen onschuldige individuen hebben een stem; we hebben wel een keuze: we kunnen opstaan ​​en zeggen dat het genoeg is geweest. Sinds Sandy Hook zijn er meer zinloze wreedheden in verband met wapengeweld geweest dan ik kan tellen. Wanneer zal ons land wakker worden en beseffen dat geen enkele burger zulke krachtige, snelvuurkanonnen nodig heeft? We hebben verandering nodig; het is duidelijk dat wat we hebben gedaan (of niet doen) niet werkt. Zoals Gandhi zo welsprekend zei: 'Jij moet de verandering zijn die je in onze wereld wilt zien.' Jij kunt die verandering zijn.

wat betekent 777?

God zegene, en weet dat, bovenal, je niet alleen bent.

Met dankbaarheid,

Kaitlin M. Roig-DeBellis

Roig-Debellis is de oprichter en uitvoerend directeur van klassen4classes.org , die kinderen aanmoedigt om aardig en medelevend voor elkaar te zijn en positieve verandering te creëren, en een 2013 Glamour Vrouw van het jaar.

Deel Het Met Je Vrienden: