Hier is hoe ik me voel: gelukkig. Vrij. In de war. Alleen. Tegelijkertijd.

Allereerst bedankt, iedereen , voor jullie lieve reacties en steunbetuigingen sinds mijn eerste post op dinsdag. (Eek, ik doe dit echt!) Ik heb zoveel Facebook-berichten, tweets en e-mails ontvangen, en ze hebben me allemaal aan het lachen gemaakt. (Mijn achtergrondverhaal gemist? Lees het hier.)

Dus... na 13 jaar getrouwd te zijn geweest, denk ik veel na over hoe vreemd het voelt om nu alleen te zijn, zonder partner. En daar wil ik vandaag over schrijven.

Toen mijn huwelijk eindigde, voelde het alsof er een bom op mijn leven was gevallen. Ik was gedesoriënteerd. Mijn zintuigen waren helemaal afgestompt. Minuten vervaagden tot uren, dag in nacht. Ik vergat welke dag van de week het zo vaak was dat het een beetje gênant werd. Woensdag? Zondag? Maandag om 3:43? Het leven zoals ik het kende was geëindigd; mijn wereld lag in puin. En er waren tijden, om eerlijk te zijn, dat het idee om uit het puin te klimmen... onmogelijk aanvoelde.

Een paar maanden geleden vertrouwde ik een vriend toe die ook een verwoestende scheiding had doorgemaakt. 'Zal ik me voor altijd zo voelen?' Ik vroeg haar op een avond bij een gedeelde fles wijn. Ze wierp me een blik toe die me vertelde dat het antwoord zowel ja als nee was. 'Je geneest en je gaat verder, maar je herinnert je altijd de pijn.'

boeken over dieren voor de kleuterschool

De moeder van een andere vriend vertelde me iets soortgelijks over liefdesverdriet. Ze wees naar haar hart en verzekerde me: 'Schat, de pijn zal hier niet voor altijd blijven bestaan.'

En ik denk dat dat het precies is. We vergeten de ontberingen nooit, maar uiteindelijk passen we ons aan ons nieuwe leven aan. Verandering voelt in het begin altijd raar en traumatisch. En dan, op een dag, begint het leven weer te voelen als... het leven. Dat denk ik tenminste.

Ik kom er wel.

Maar het is deze pijn - spook misschien, in de tijd? - die ons uniek, authentiek en, geloof ik, meer empathisch maakt. In de jaren dat ik getrouwd was, had ik bijvoorbeeld geen idee hoe vreselijk dit soort levensverandering kon voelen. Vrienden gingen door scheidingen, scheidingen, en ik knikte en veinsde begrip. Maar ik begreep het niet. Ik kon het nooit totdat ik leefde het.

'Kijk eens naar alle mensen in de wereld die met gapende wonden in hun hart rondlopen', zei mijn vriendin Tess onlangs. 'Je weet dat je niet de enige bent, want zoveel mensen leven, of hebben geleefd, hetzelfde verhaal.'

Ja.

Ik drijf niet alleen solo (hoewel het soms zo voelt), maar ik weet nu dat ik deel uitmaak van een groter contingent van verloren, verwarde, zoekende mensen die ook hun weg proberen te vinden, net als mij.

Taylor Swift (Queen of Public Breakups, en voor zover ik weet, momenteel single) vatte dit perfect samen op haar Twitter-pagina. Haar naamregel luidt: 'Happy. Vrij. In de war. Alleen. Tegelijkertijd.'

Dat is bijna precies hoe ik me tegenwoordig voel. Dus, bedankt, Taylor, dat je me hebt geholpen mijn woorden te vinden.

Waarheid: Alleen zijn voelt even verontrustend als opwindend. Ik kan een vrijdagavond op mijn bank doorbrengen met het eten van popcorn en het drinken van wijn (Olivia Pope-stijl), of ga op een epische date met boten en picknicks en bruinvissen (lang verhaal, maar dit gebeurde onlangs, en het was goed ), of mezelf in een witte jurk aan de Seattle All White Party met een groep nieuwe vrienden (die afgelopen weekend ten onder ging - zie het nogal hilarische fotobewijs hierboven; ik zit helemaal rechts).

Gelukkig? Er komen.

*Vrij? * Ja, en ik ben er 100 procent dol op.

In de war? Helemaal.

Alleen? Soms.

Alles. Tegelijkertijd. En dat is oké. Als favoriete nieuwe band, EHBO doos , zegt het in een lied: 'Ik zou liever streven dan gesetteld zijn; liever bewegend dan statisch zijn; liever gebroken dan hol.'

otter geest dier

Hoe voelt/voelde het alleen zijn in je leven?

*xo, Sara *

PS Kom hallo zeggen Facebook , Twitter en Instagram !

Deel Het Met Je Vrienden: